piskopat sığınma evi

Marka ve dövme. (hakaret gibi)

Bu da marka ve slogan.

Kuralsız bir şehir...

İstanbul'da köprüyü geçmek sabır gerektirir."Köprüyü geçene kadar ayıya dayı de" evet bu kesinlikle uyulması gereken bir kural. Köprü yolu dediğimiz bir yol vardır. Orada 7 şerit ve milyonlarca araç bulunur.

Otobüs

Neden bilmem insanlar otobüse daha durağa gelmeden ve birbirlerini iterek biner. Kimsenin beklemeye tahammülü yoktur. Herkesin işi çok acildir ve herkes birbirinden nefret etmektedir. Herkes öne geçmek için bir diğerinin üzerine basmaya hazırdır ve herkes somurtmaktadır. Bu yüzden bazı otobüsler duraktan 20 metre ötede durur da durakta durmaz. Hatta durdurmaya çalışırsanız şoför suratınıza türükerecek gibi bakarak uzaklaşır oradan. Bu beni çok kızdırır.

Burada her gün ölme tehlikeniz vardır. Otobüs yolu boş buldu mu delice hızlara ulaşır. Ayaktaysanız iyice tutunmalısınız. Luna parka gitmeye gerek yok! Belediye otobüsü var!

Anlayamadığım bir nokta daha, otobüs şoförlerinin akbil satıyor olmasıdır. Otobüse bindiniz ama akbil, bilet hiçbirşeyiniz yok, sadece paranız var...Korkmayın, otobüs şöförünün size satacak akbili vardır! Hem bir ton insan dolusu arabayı sürüp hem de bozuk para arar sonra. Ne güzel... Tıpkı münübüsler gibi.

Minibüs

Minibüslerden bahsetmişken... Bir otomobil için trafikteki iki numaralı kabus belediye otobüsüyse, bir numara minibüstür. Minibüsler çılgın, umarsızdır. En müthiş numaralarıysa merkezi duraklarda otobüslerin önünde durarak devamlı kornaya basmalarıdır.

Taksi

Taksi İstanbul'da mesela İzmir'le karşılaştırıldığında çok ucuz. Çok kullanılıyor. Özel otomobillerin pek sevmediği, hatta kabus kategorisinde minibüsle bir numara için yarışacak bir araç olduğunu iddia edebilirim. Taksiler uyanık, girişken, meraklı ve hatta şakacı olabiliyor. Ama bir gün bir araç kullanacaksam onu bir taksici gibi kullanmak isterim. Teknikleri mükemmel

Boğaziçi köprüsü : Yoğun
F.S.M köprüsü : Yoğun
Çamlıca : Yoğun