Boğaz köprüsü akşamları renkli renkli ışıklanıyor. Trafikten beyni dönmüş insanlar için birkaç dakikalığına sevindirici olabiliyor bu durumlar. Bir sürü elektrik israfı olması bir yana kırmızısı ve mavisi hoş oluyor. Bu renk çeşitliliği mora ve yeşile kadar uzanabiliyor.

Hazır trafikten konu açılmışken dün şahit olduğum bir olayı anlatayım. Kozyatağında 129Tye bir tinerci binmiş. Karşımda oturuyordu. İlk başta kimse anlamadı durumu. Adam birşeyler yapıyordu ben de herhalde otobüs tutuyor da kusuyor dedim yan gözle gördüğüm kadarıyla.Çocuk da değil, yaşı 25 vardı. Meğer tiner çekip yere tükürüyormuş. Otobüs bir koktu bir koktu...Millet hemen ayaklandı. Ön taraftan bir polis abi geldi, "iniyosun kardeşim sen burda" dedi. Kapıyı şoföre açtırdı ve adamı indirdi.

Bir yandan düşündüm.."Yahu bizim insanımız hakkaten ne temiz" dedim. Bazı dıngıllıklarımız olsa da gene de birbirimize sokulup güven içinde yaşamak için birşeyler yapıyoruz. Birbirimizi seviyoruz hakkaten. Bir yandan da o Beşiktaş'a kadar otobüse çöken tiner kokusu sanki toplumun içten içten çürüyüşünün kokusu gibi rahatsız etti burnumu. O adam da insan değil mi.. Tiner,beton yığınlarının, büyük şehir denen keşmekeşin yarattığı, sessizce büyüyen fakirliğin çocuğu değil mi ama...

Bir yanda renkli ışıklı köprüler, bir yanda köprüyü geçemeden çürüyen insanlar... İstanbul...