İstanbul garip bir şehir. Her tarafta ayrı enerji ayrı gaz. (tam gaz manasında) Cumartesi gecesi İstiklal Caddesi bitip tükenmiyor. Yorulmuyor. Deli bir kalabalık, bir o tarafa yürüyor, bir bu tarafa yürüyor. Her çeşit var. Ne tarafa baksam şaşırıyorum. Bu sefer önüme bakamıyorum. Yamuk yumuk taşlardan düşme tehlikesiyle karşı karşıya kalıyorum. Geçen yaz da yerdeki taşlar sökülmüştü, bu yaz da sökülüp takılmaya devam ediyor. Kaz babam kaz nereye kadar...İnsanların bunlara aldırdığı yok ama.Deliler gibi dolanmaya devam ediyorlar. Dorock diye bir rock barı var. Girişi ücretsiz ve birası ucuz. Bangır bangır metal de çalıyorlar. Dolup taşıyor. Gençlik kurtlarını döküyor. Saçlarım kısa, kafa sallayamıyorum. Yorucu bir iş tabi ama baya bir stres attırıyor. Herneyse gürültüydü, sigara dumanıydı derken(bizim aile bir türlü huzur bulamayan bireyleri barındırıyor)ordan çıktık. Çıkan grubun adını bilmiyorum, baya güzel çalıyorlar. Sert ama iyi.Herneyse Kemancıya gidelim dedik. -Bu arada 3-4 süper midye yuttuk-
Ben ne bileyim Kemancı'nın diskoya döndüğünü..Rock çalıyor diye girdik, kişi başı 20 milyon. Ben en son oraya gittiğimde Metallica gecesi vardı, M.Ö falan...Meğer orta kat işlevsiz biz üste girmişiz(ha bu arada alt katta da hiphop var), millet delirmiş gibi oynuyor, pop çalan bir grup sahnede. Eneeeee!
Diğeceğim o ki, saat bimnemkaçtı çıktığımızda insanlar hala haldır huldur dolanıyorlardı. Ve o midye....Amanın o midyeyi hiçbir dükkanda yiyemezsiniz...Midye sokakta yenir!Yaşasın sokak midyecileri!!